vrijdag 3 mei 2013

Extremadura, landschap

Extremadura is een prachtige streek en wat landschap betreft heel gevarieerd. 

De zgn. dehesa is het meest voorkomende landschap. Steeneiken of kurkeiken op grasland, meestal begraasd door koeien, schapen, geiten of paarden. 


 Steeneiken worden regelmatig gesnoeid.
Het hout wordt gebruikt voor de kachel en de blaadjes worden door het vee gegeten.




Het gras wordt niet gemaaid, dus in het voorjaar ontstaat een bloemenzee.
 









 De bungalow waar wij logeerden staat ook tussen de steeneiken en als je dan 's morgens de deur opendoet zie je de schapen van de buurman die hier het gras kort mogen houden. 
Met een beetje geluk vliegt er een groepje blauwe eksters bij. 


De steppes zien er heel anders uit. Enorme grasvelden in het glooiende landschap. Wij waren er in maart en dan is alles nog mooi groen. 


Af en toe zie je een ooievaar.


 Of een raaf. 
Op de achtergrond de besneeuwde bergen.



Veel schapen.
 

En soms kun je na lang zoeken en turen inzoomen op een groep grote trappen. 
Moeilijk te vinden en altijd ver weg, maar wel prachtig als je ze in beeld hebt. 


Tot slot nog een zonsondergang op de Finca las Abubillas





maandag 22 april 2013

Extremadura, roofvogels.

Waar je ook bent in Extremadura, je ziet altijd wel één of meerdere roofvogels. 
De gieren van mijn vorige blog kom je overal tegen, maar ook genoeg andere soorten. 

Allereerst een paar foto's van de kleine torenvalk. 
Wij zagen een kolonie bij de stierenvechters arena van Trujillo. De arena wordt niet meer gebruikt en tussen de dakpannen broeden nu de kleine torenvalken. 
Lijkt veel op de torenvalk die wij kennen, maar is iets kleiner en ook iets anders van tekening. 

Man kleine torenvalk.

Vrouw kleine torenvalk.

Man en vrouw.

Het is beslist geen straf om daar een poos te staan. Wij waren laat in de middag en dan zijn ze druk in de weer. Na veel pogingen is het me gelukt een paar landingen op de foto te krijgen.


Zitten ze eenmaal op het dak dan zijn de meesten snel uit zicht, maar een enkeling krijg je toch te pakken.


Op één van onze tochten reden we langs een rotsblok waar we een vogel z'n prooi zagen verorberen. 
Het bleek een dwergarend te zijn. 
Gelukkig is het op kleinere wegen zo rustig dat je makkelijk aan de kant van de weg kan staan om foto's te nemen. 

We konden de prooi niet thuisbrengen, maar aan dit pootje te zien was het een vogel. 



Het was een prachtig schouwspel. 

Zwarte wouw en rode wouw. 
Ik vind het soms moeilijk om ze te benoemen. 
Dit zou ik een zwarte wouw noemen.

En dit een rode wouw.

Deze weet ik niet zeker, al denk ik een zwarte wouw.
Het is een zwarte wouw, met dank aan Marianne

Hier ben ik het spoor helemaal bijster. Als iemand het weet, graag!
Het is in ieder geval een roofvogel met een flinke prooi.
Ook een zwarte wouw, met dank aan Gertjan. 

Tot slot nog een mooie ontmoeting met een steenarend, een hele grote vogel.
Wij maakten die dag een excursie met Gertjan en zagen de arend eerst voor ons uit vliegen en daarna op een paal landen. We reden erheen en Gertjan stopte precies op het juiste moment zodat ik een paar foto's kon maken. Helaas net niet zittend op de paal, maar aangezien je niet vaak een steenarend zo dichtbij ziet ben ik hier heel blij mee.





De komende tijd laat ik nog veel meer vogels zien, maar in het volgende blog eerst maar eens wat landschappen. 


zondag 14 april 2013

Extremadura, Monfragüe

Alweer een paar weken terug van een vakantie in Extremadura. Een prachtige streek ten Zuidwesten van Madrid. Mooie vogels gezien en natuurlijk ontzettend veel foto's genomen. 
Het was een hele klus om alle foto's uit te zoeken, te bewerken en heel veel weg te gooien.
Dat is inmiddels gebeurd en ik zal ze in een aantal blogs laten zien.

 Eerst de foto's die genomen zijn in het Nationaal Park Monfragüe.
De dag na aankomst gingen we daar meteen heen. Helaas regende het de hele dag. We hebben een mooie rondrit gemaakt, maar voor de fotografie was het niet veel.
Er landde wel een vale gier op een rotsblok in de rivier de Taag en die werd natuurlijk op de foto gezet.


Gelukkig kwamen er nog genoeg mooie dagen.


Monfragüe is een beschermd natuurgebied waar de rivier de Taag doorheen slingert.
Veel hoge rotsen langs de oevers die een broedgebied zijn voor gieren, arenden, zwarte ooievaars en andere vogels.
Vooral de vale gier zie je heel veel. Ze vliegen, of liever zweven, in het hele gebied.


 Na een flinke stortbui moeten gieren hun vleugels drogen.


Deze landde opeens redelijk dichtbij,



En vloog na korte tijd natuurlijk weer weg.

Ik kon niet zo snel terugzoomen. Achteraf vind ik het niet erg dat hij er maar half op staat. Komt z'n kop extra mooi uit.




 Echt de moeite waard om een paar uur bij de rotsen te kijken.


Opeens zie je dan een aasgier vliegen.
Die zijn een stuk kleiner dan de vale gieren en vlogen steeds ver weg. Een hele mooie vogel met de zwart witte vleugels en de gele kop en poten.



Ook de roodstuitzwaluwen waren volop aanwezig.
Ze nestelen in de rotsspleten en vliegen voortdurend rond.
Het is me niet gelukt een scherpe foto in de vlucht te nemen, maar gelukkig gingen ze af en toe heel even op een tak zitten.




Wat een mooi vogeltje.


Tot slot nog een gier op de rots.


En een voorproefje van de zwarte ooievaar. 


In Extremadura verbleven wij in een bungalow op de Finca Las Abubillas.
Gertjan en Elly de Soete hebben op hun finca vier tweepersoons vakantiebungalows gebouwd.
Een prachtige locatie en vanaf Madrid heel makkelijk te bereiken.

Het huisje is mooi, gezellig en comfortabel ingericht.
Een echte aanrader.
Dit is hun website: www.extremadura-spanje.com