Antrim coast

Het mooiste deel van Noord-Ierland is de Antrim coast (de hele noordkust en een deel van de oostkust).

Ik heb daar al verschillende plekken van laten zien,  White Park Bay met de koeien op het strand, de touwbrug van Carrick-a-Rede en de zeskantige basaltzuilen van de Giant's Causeway.
Allemaal heel spectaculair, maar de hele kust is mooi, ruig en heerlijk om te verkennen.

De tempel hoort bij een enorm huis van een belangrijke bisschop uit vroeger tijden.
Het huis is een ruïne, maar de tempel staat nog op de rand van de klif.

Hele brede stranden en tot onze verbazing reden auto's op het strand en installeerden mensen zich bij hun auto voor een dagje strand.

Het was koud en winderig, maar de ijskarretjes hoopten kennelijk nog op wat klandizie.
Grappige auto's en heerlijk ijs.

Afgedaald bij een ander deel van de kust.  Ieder gebied was anders, maar allemaal heel mooi.

In de verte een opvallend rijtje huizen.

Leuk om verschillende composities uit te proberen.

Helaas is het somber weer, maar dat hadden we bijna de hele vakantie.
Iedere dag wel één of meerdere regenbuien.
Het heeft ons niet belemmerd om alles te doen, maar voor de foto's is het niet altijd het beste licht.

Tot slot een hdr van deze huizen met koolzaad voorgrond.

 Verschillende leuke kleine havens,

waar ook de plaatselijke oudjes bij mooi weer bij elkaar zitten.

Als laatste nog een paar foto's van een "zwever" boven de mooie baai. Hij hield het behoorlijk lang uit in de lucht en had ook heel wat bekijks.

Giant's Causeway

De Giant's Causeway is een rotsformatie aan de noordkust van Noord-Ierland, die bestaat uit duizenden zeshoekige basalt zuilen.

De rotsen zijn ontstaan bij een vulkaanuitbarsting 60 miljoen jaar geleden en staat nu op de werelderfgoedlijst van Unesco.

Wij waren er vorig jaar juni. Overdag ontzettend druk met toeristen, maar 's avonds een stuk rustiger en mooier licht. 

Het patroon werd gevormd als gevolg van kristallisatie van rotsen door versnelde afkoeling.

Dat gebeurt als gesmolten lava in contact komt met water.

Het snelle afkoelen veroorzaakt barsten en dat is wat hier te zien is.

Een groep lange pilaren op de berg wordt "het orgel"genoemd.

Hier is het een uur of acht in de avond en dan is het gelukkig rustig, maar overdag stikt het van de mensen die allemaal over de stenen willen lopen. 

Net als dit hondje.

Als laatste deze oeverpieper die daar wat rondscharrelde.

Tot slot: Als je ooit in Noord-Ierland bent trotseer dan de toeristenstroom en bezoek deze plek. Het is werkelijk een wonderlijk en heel mooi natuurverschijnsel.

Fotograferen vond ik moeilijk, vooral om goede composities te maken.

Dat lukt eigenlijk alleen als je daar vaker kan zijn en bekend raakt met het licht en de juiste plekken.

Tijdens een enkel bezoek kun je dit allemaal niet meteen overzien.

Wij zijn er een paar keer geweest en de laatste keer heb ik de meeste foto's genomen.

Bloemen

In Ierland hebben we een aantal prachtige tuinen bezocht. Vooral in april en mei zijn ze mooi met enorme struiken camelia's, rododendrons en azalia's. 

Je kunt daar dan rustig uren rondlopen.

Nu waren de meeste rododendrons uitgebloeid, maar er waren nog genoeg mooie bloemen. 

De macrolens dus maar eens uit het vet gehaald en een poging gedaan wat bloemen te fotograferen. Het viel me niet mee en ik heb heel wat weg moeten gooien, maar een paar zijn wel gelukt.

Een enkele struik stond nog in bloei. 

In een bepaalde tuin liep een flinke groep pauwen. Ze werkten heel erg mee om hun veren te laten zien en waren niet erg schuw.  

Jonge pauw. 

Hier doen ze het allemaal voor.....

Vrouw pauw. 

Het viel me op hoe symmetrisch de tekening van de veren is. Rechtsboven ontbreekt een veer, maar verder is het rechts en links helemaal gelijk. 

Carrick-a-Rede

Aan de noordkust van Noord-Ierland verbindt een touwbrug het vasteland met een klein eiland. 

Vroeger gebruikten zalmvisser de brug om op het eiland te komen en daar de zalm te vangen. Het witte huisje werd door de vissers gebruikt om de vis te verwerken. 

Nu is de touwbrug er voor de toeristen. 

Het eilandje voor de kust. 

Vanaf de brug ligt de zee op 30 meter diepte. 

Het lopen over de brug gaat natuurlijk langzaam en van één kant tegelijk.

Sommigen lopen er heel vrolijk over.... 

 Anderen zijn doodsbang. Zij ging stapje voor stapje en er mocht niemand achter haar lopen, want anders wiebelde de brug. Toen ze aan de overkant was begonnen haar vrienden te juichen en iedereen deed mee. Later kwam ik haar weer tegen en stond ze nog te trillen, maar ze was dolblij met haar overwinning op de hoogtevrees.

Als je de brug over bent kun je dus een poosje op het eiland lopen. Behoorlijk steile wanden waar veel vogels zaten. Hij was zo dapper om op het randje te gaan. Ik ging er maar bij liggen om de wand te fotograferen.

Ik wilde een vliegende alk en dat is gelukt.

Om zeven uur gaat de brug dicht en moet hij kijken of het eiland leeg is.

De poort gaat op slot tot de volgende morgen voor de nieuwe toeristenstroom. 

Wij zijn een paar keer op het eiland geweest om de vogels te fotograferen. Die foto's komen nog.

De eerste keer is het een beetje eng om over de wiebelige brug te lopen, maar dan weet je hoe het voelt en is het alleen maar leuk.