Shetlands, het eiland Noss

Noss is een klein eiland aan de oostkant van de Shetlands. 

Het eiland is onbewoond en wordt nu beheerd door de Scottish National Heritage. In de zomer verblijft er een aantal "wardens"om de bezoekers wegwijs te maken, de vogels te tellen, evt. te ringen en alles in de gaten te houden. Meestal zijn dit jonge mensen die net afgestudeerd zijn.

Om er te komen neem je eerst de ferry vanuit de hoofdstad Lerwick naar het eiland Bressay. 

Daar rijd je een aantal mijl, parkeert de auto en gaat op de steiger staan. 

Als het eiland open is word je met een bootje opgehaald en overgevaren om vervolgens in het visitor centre de nodige informatie te krijgen. 

Vervolgens ga je op pad om het eiland rond te lopen. Dit is een wandeling van minstens drie uur met behoorlijke stijgingen en dalingen. 

Om onderweg te fotograferen en naar vogels te kijken heb je natuurlijk veel meer tijd nodig. 

 Tapuiten kom je overal tegen en gelukkig zijn ze niet al te schuw. 

 Een grijze zeehond kan zich opeens laten zien.

 En een mooie kuifaalscholver. 

 Verspreid over het eiland lopen de schapen en lammeren. 

We zagen ontzettend veel noordse stormvogels. Zij vinden overal plekjes om te broeden. 

 Bovenop de klif zitten de noordse stormvogels en hebben de papegaaiduikers hun nesten. Die hebben we helaas niet gezien. 

 Zeekoeten leggen hun ei op hele smalle richels tegen de rotswand. 

Jan van Genten broeden ook op de steile rotsen, maar hebben iets meer ruimte nodig om hun nest te bouwen. 

Bijna zijn we bij het hoogste punt

(door de wandelaar boven op de rots krijg je een indruk van de hoogte)

De 180 meter hoge rots, Noup of Noss. 

Hier zitten en vliegen duizenden Jan van Genten. 

Een vluchtbeeld van ontzettend veel Jan van Genten boven het water. Van bovenaf genomen en maximaal (400 mm.) ingezoomd. 

Een oorverdovend lawaai en een behoorlijke stank, maar ik vind het een heerlijke plek. 

 Je kunt ook boottochtjes maken naar de Noup. 

De allereerste foto van dit bericht is vanaf zo'n bootje genomen. 

En deze ook. 

 Tot slot nog een tapuit die we bovenop tegen kwamen

En de "Noup" vanaf de andere kant. 

Het is een lang blog geworden en we zijn pas op de helft dus er komt binnenkort een tweede deel. 

Shetland eilanden

Weer terug van een prachtige vakantie, o.a. op de Shetland eilanden. Deze eilandengroep ligt ongeveer 200 km. ten noorden van Schotland. Prachtige ruige natuur, geen bomen, maar wel veel mooie kusten met hoge rotsen waar vogels een broedplaats vinden. 

Ik zal beginnen met een aantal vogels die we daar gezien hebben.

Natuurlijk een paar foto's van mijn favoriete vogel, de papegaaiduiker. 

Allemaal genomen in het Zuiden, Sumburgh Head. 

Daar was ook de kleine jager op zoek naar een prooi. 

Net als de grote jager vliegen ze in de buurt van de broedende zeekoeten, alken, noordse stormvogels en papegaaiduikers in de hoop visjes, eieren of een jong te bemachtigen.

Helemaal in het Noorden, op het eiland Unst, liep deze bonte strandloper. 

Veel wulpen tussen het gras. 

Ik denk dat dit een oeverpieper is. Gezien bij de kust van Hermaness, 

Langs deze kust zagen we ook enorm hoge rotsen vol Jan van Genten. 

Een oorverdovend lawaai en een flinke stank, maar prachtig om te zien.

Waarschijnlijk een graspieper. 

Om bij de kust van Hermaness te komen moet je een flink stuk door moerassig gebied lopen. 

Dit is het gebied van de grote jagers. 

Als ze broeden zijn ze erg agressief en vallen je aan als je te dichtbij komt. 

Een mooie grote vogel.

In hetzelfde gebied een goudplevier. 

Tot slot nog een papegaaiduiker. Als ze met hun vleugels flapperen blazen ze zich op. Heel grappig. 

Zo, dit was een voorproefje. We hebben in veertien dagen heel veel gezien, dus er komt nog meer in de volgende blogs. 

Extremadura, vogels

In mijn vorige blogs liet ik foto's van gieren en roofvogels zien, maar we zijn ook heel veel andere vogels tegengekomen.

In dit blog een selectie van allerlei vogels.



Allereerst de hop die we regelmatig hebben gezien, maar hij is moeilijk te fotograferen. 

Zodra je de auto stilzet vliegen ze weg of ze moeten net op zoek zijn naar een lekker hapje. Dan blijven ze iets langer zitten.

Een prachtige vogel met z'n lange snavel en mooie kuif.

Naar de grauwe gors hoef je niet te zoeken. Die zie je overal en ze zingen uit volle borst.

Roodborsttapuit. 

De roodkopklauwier komt in maart binnen. 

De Zuidelijke klapekster heeft een wat rosegrijze onderzijde en een lichte wenkbrauwstreep. 

Verder ongeveer hetzelfde als de klapekster die wij kennen.

Kuifkoekoek

Slechts één keer een groepje koereigers gezien. In een drijfnat weiland, want het had heel veel geregend.

Graspieper. Ook in de regen.

Boerenzwaluw

Het voordeel van alle regen de eerste dagen van onze vakantie is dat daarna, toen de zon de begon te schijnen, de weilanden veranderden in een bloemenzee. 

Zo'n geel weiland vormt een mooie achtergrond voor de kuifleeuwerik. 

Die kun je niet over het hoofd zien met z'n mooie zang.

Dit is slechts een greep uit de vele vogels die we gezien hebben. Ik kan er met gemak nog een paar blogs mee vullen en dat komt ongetwijfeld nog. 

Iedereen gaat bij voorkeur in april of mei naar Extremadura, maar in maart kom je wat de vogels betreft ook volop aan je trekken en het is dan een stuk rustiger op de kleine weggetjes en bij de bekende vogelplekken. 

Een fantastisch gebied.